Het is bijna 1 jaar geleden dat mijn moeder overleed.....1 jaar....het voelt voor mij als kort geleden.normaal voelt een jaar lang,als je ergens op moet wachten ofzo....maar nu,nu is het als de dag van gisteren.je beleefd ook alles opnieuw,denkt steeds van "wat deden we toen?"

Ik wist dit al van te voren want bij mijn vader gaat dat net zo.ik weet ook niet of dat ooit nog weg gaat. Ik vraag me ook weleens af hoe ben ik dit jaar nou doorgekomen? vooral door veel dingen te doen,steeds een doel te verzinnen.die dan gaan plannen,een vakantie of iets kleins sinterklaasviering of met een vriendin lunchen bijvoorbeeld,als het maar iets was,iets leuks. Ik weet niet of ik dit ga volhouden maar zolang als dat dit kan, doe ik het.

Ik heb lang in de ziektewet gezeten en ben nog niet volledig terug,maar ik hoop aan het einde van maart volledig terug te zijn! Ook daarin merk ik dat ik het weer leuk vind,intressant vind en weer een doel voor ogen heb,iets wat ik dacht dat nooit meer terug zou komen.

 

 

Ik hoor weleens om me heen van andere mensen die hun ouders of een ouder kwijt zijn dat er mensen zijn die tegen hun zeggen,"heb je het al een plekje gegeven?" Of je bent er nou toch wel overheen?" Ik vind dit onvoorstelbaar! De eerste vraag heb ik zelf ook weleens mee gemaakt en dan ben ik ook heel duidelijk dat dat niet zo werkt,het is geen huisdier! en wat voor verdriet kun je al wel niet hebben van een huisdier,een hond bijvoorbeeld,dus ik bedoel maar.en er overheen komen? Zo werkt het ook niet,je deelt je leven anders in en leert er mee leven.gelukkig ben ik redelijk nuchter en weet ik ook wel dat zulke opmerkingen komen van mensen die nog niets hebben meegemaakt of geen band hebben met hun ouders.het eerste is gelukkig voor hun,en het tweede erg triest.

 

De fotos van mijn ouders staan op de schouw,ik kan er amper naar kijken,naar mijn moeder vooral.Ze staan daar want dat verdienen ze,maar er naar kijken is te pijnlijk.zodra ik er naar kijk draai ik mn hoofd weg,ik wil niet meer voelen wat ik voel......maar helaas,het is zo.

Het is niet zo dat dat van mijn moeder erger is,maar mijn vader staat er al 5 jaar...en dat zij er nu naast staat,dat kan ik eigenlijk gewoon niet aan lijkt wel.

De dood hoort bij het leven, zeker wel een onvermijdelijk iets.maar zijn wij niet opgevoed met als je oud ben ga je dood? en met oud bedoelen we vanaf 85 jaar zo...dan is het "normaal".even pijnlijk absoluut.maar te verwachten..... De meerderheid van de mens leeft toch zo? Later als ik oud ben dan..... Het is niet vanzelfsprekend dat je oud wordt,echt niet.en niet alleen maar omdat ik dit nu meegemaakt heb,ik durf te wedden dat de helft van de mensen die dit lezen iemand kennen die niet oud geworden is.

 

Ik heb een hele andere kijk op het leven gekregen,juist omdat het niet vanzelfsprekend is.lekker cliché....maar het is echt zo.Geen muggengezift meer en dingen nemen zoals het is en door! Soms ben ik het geklaag van mensen weleens zat, zo negatief, dan neem ik even afstand.werkt perfect!

En 1 ding..stel niets meer uit.zodra iets kan,doe het...want waarom niet??

 

Het as van mijn moeder moet nog uitgestrooid worden,ze wilden dat ik dat deed bij het geplante boompje van haar broer.ik hoor en zie(met gravende handbewegingen) het haar nog zeggen, "je graaft een kuiltje,hop en dicht,en klaar." op dat moment zag ik dat voor me inderdaad als een klein kuiltje..... Toen ik het as op ging halen, wat gewoon een koker van ongeveer 50cm is en 2kilo "zand" wist ik al,dit wordt geen klein kuiltje maar ik heb een schep nodig! Dit kan nog wel eens lastig worden daar....maar we gaan het doen,wanneer weet ik nog niet..wanneer ik er aan toe ben dan maar?

 

Ik zie op tegen de sterfdatum,12 maart. Want het liefst breng ik dit met mijn vader dan door zoals ik dat met mijn moeder deed op zijn sterfdatum.een leuke dag ervan maken.het leven vieren zeg maar,of afleiding hoe je het noemen wilt. Het zal nu allemaal anders zijn....ook hierin en op andere dagen zal ik mijn weg nog moeten vinden.

 

Als mensen vragen hoe het nu met me gaat,dan antwoord ik altijd, goed! En daar is ook niets van gelogen.het gaat ook gewoon goed. Mijn leven gaat verder en mijn ouders zouden niets anders willen dan dat ik verder zou gaan en er wat van zou maken,voor mijn meiden.dit hebben ze beide duidelijk gezegd en dat ik er sterk genoeg voor ben,dus hier hou ik mij aan vast en doe dit.dat wil niet zeggen dat ik geen pijn heb of verdriet,de mensen die mij kennen weten wel beter.

Vanity doet het heel goed op school,is een kei in rekenen.ik was daar vroeger zo slecht in.

Mijn vader zou zo trots zijn! Ze heeft veel vriendinnetjes en zelfs al "verkering" (lees: hand in hand in de rij staan.) Ze mist mijn ouders heel erg, ik zie dat in tekeningen en vang gesprekken op,haar zichtbare verdriet of droomverhalen.met mij praat ze er niet zo over,denk dat ze dat voor mij doet.verder is het gewoon een kind en gaat ze door met haar leventje en lacht ze voluit.en Jaeleigh...tsja...dat is er 1 apart.een kleine boef,een wervelwind,doet de raarste dingen,maar met een hartje van goud.ze is nog maar 3 maar heeft 1 duidelijke herinnering aan mijn moeder,die zei altijd "pottemedoossie" ipv gvd(zoals ik...sorry #loedermoeder) en zij weet dat en zegt dit ook altijd:

"oma zei altijd....

Het zijn juist deze armpjes die mij knuffelen en een kus geven en zeggen "huil je om oma mama?kom maar...."

 

Zo nu en dan komen er vervelende beelden naar boven,van hun sterfbed,en wat ze doorgemaakt hebben maar bovenal HUN gevoel...(dat is iets waar ik het meest mee zit,hoe hun zich gevoelt moeten hebben) dat zijn echt kut momenten en die overvallen me overal,en die krijg ik dan enigzins weg met positieve gedachtes als we hebben alles tegen elkaar kunnen zeggen, we hebben een goede tijd gehad,veelste kort, maar het was er tenminste,en meer van dit soort dingen.

Rouwen is een gevecht van binnen,dit doe je alleen,en op je eigen manier.

Ik ben blij dat ik mijn gezin heb want als er 3 personen zijn die er voor mij zijn, dan zijn hun het wel! Het is heel raar hoe een overlijden een gezin kan veranderen, soms wordt je uit elkaar gedreven en soms groei je juist dichter naar elkaar toe. Dit is ook het enige wat ik heb, daar ben ik mij zeer bewust van.Wij hebben beide geen broers of zussen,dus zijn echt met zn vieren.natuurlijk hebben we ook familie en vrienden/dinnen die ook altijd voor ons klaar staan,en daar ben ik dan ook dankbaar voor ❤

 

Ik hoop dat ik heeeel oud mag worden,vooral gezond mag blijven en dat mijn kinderen op kunnen groeien tot mooie vrouwen en bereiken wat ze zelf willen in de toekomst. Ik zal ze alle normen en waarden meegeven die mijn ouders aan mij gegeven hebben,en er bovenal voor zorgen dat ze niet vergeten worden..........

 

Dit is mijn laatste blog,

Ter nagedachtenis aan mijn lieve ouders ❤

 

Paul      &    Jannie

20-1-14       12-3-18

 

"Wat je in je hart bewaard raak je nooit meer kwijt"

 

 

Liefs,

Bianca