Het afscheid

12 maart 2018 overleed dus mijn moeder.

Mijn moeder een natuurlijke dood zien sterven is het meest erge wat ik ooit heb meegemaakt.
eutanasie is ook heftig daar niet van, maar het hart stopt..en ook meteen de ademhaling,anthans bij mijn vader ging het rustig...ik denk dat je organen dan niet 1 voor 1 uitvallen..als je natuurlijk sterft is het toch anders het beeld van hoe ze stierf gaat bij mij nooit meer weg.
Soms kan ik gewoon nog niet geloven wat er in 6 maanden tijd gebeurd is.1 ouder verliezen is al erg...en als ik dan daarna aan mijn moeder denk dan draait mijn maag letterlijk om.dat het echt zo is....eigenlijk gewoon niet te bevatten.
Het is nu pas 3 maanden geleden  maar het voelt voor mij als veel langer,ik heb geen tijd om te rouwen...al die dingen die je ineens moet regelen, tot op de dag van vandaag ben ik nog bezig.Er zijn veel dingen die ik alleen moet doen, dat heb je nou eenmaal als je geen broers of zussen hebt.In het begin zag ik daar heel erg tegen op.hechtte ik veel waarde aan een broer of zus hebben want dan zou ik niet "alleen" zijn dalijk.dat "alleen" gevoel heb ik nog steeds..ondanks dat ik nu wel weet wie er voor mij zijn.en er altijd voor mij zullen zijn.ik ben dankbaar voor de mensen die mij geholpen hebben en die mij nu nog helpen.vrienden van mijn moeder voelen nu als mijn familie en hechter dan dat ik nu ben met bepaalde familieleden ben ik nog nooit geweest.ook al loop je elkaars deur niet plat...ze zijn er voor je wanneer je ze nodig hebt.dat rottige gevoel is gewoon omdat ik niemand meer heb van mijn ouderlijk gezin.ik kan niets meer vragen over vroeger ik kan niet meer op ze terug vallen, de deur die altijd voor je open stond is dicht...en gaat nooit meer open.ik ben nu de moeder.de draad...de volgende generatie..

 

De kist moest uitgezocht worden,de bloemen,de kaart..de tekst...
Een aantal dingen hadden we samen al besproken, de kist moest wit zijn want dan konden de kinderen hem versieren met stickers en erop tekenen.dat wilde ze zo.
Ze wilde geen bloemen maar liever een donatie aan de stichting van mn neefje en nichtje kankerpleurtop!
Er kwam wel een boeket van mij en mijn gezin op de kist, anders is het wel echt een dooie boel!
Ik heb er zelf voor gekozen om 2 grote ballonnen naast haar kist te zetten omdat we ook ballonnen op gingen laten.64 om precies te zijn..die 2 grote hebben mijn kinderen gedaan.
De muziek wist ik ook.er ontbrak echter nog 1 nummer en nou wou het toeval zo zijn dat ik mijn moeders agenda had meegenomen ipv de mijne, (we hadden toevallig dezelfde,ook zoiets) en laat ze daar nou 3 muziekstukken in hebben geschreven! 
Dus met de mijne en die van mijn kinderen was het compleet.
Ze hebben de kist samen zo mooi versiert, echt zo knap.Jaeleigh die beseft het nog niet maar Vanity natuurlijk wel.Ik heb er bewust voor gekozen om haar zoveel mogelijk overal bij te betrekken.Mijn moeder was thuis opgebaard.Ik kan me van mijn vader nog herinneren hoe naar het is om te zien en te horen hoe iemand in een zak gehesen wordt en de rits dichtgaat.....en dan weg, een koeling in....nee dat ging niet gebeuren! ze zou in haar kist uit huis gedragen worden.
Elke dag ben ik naar mn moeders huis gegaan.Ik ben zo blij dat ze daar was en niet in een rouwcentrum.
Misschien is het vaak zo omdat je het wel vaker hoort, maar ze zag er direct na het overlijden echt mooi uit.
Haar gezicht was glad en een piep klein glimlachje op haar mond.een grimas.
Ik vond het echt mooi en had er geen moeite mee om naar haar te kijken.
Ze was eindelijk mijn moeder weer.mooie kleding,de haren heb ik gekamt.make up op.gewoon prachtig.ze kon zo naar een feestje!
Maar ja....
De crematie verliep zoals het wezen moest, het ballonnen oplaten was echt bijzonder.
Ik heb een stuk verteld over mijn moeder maar ook over mn vader,de pijn die ik er van heb,hoe erg ik ze mis maar ook dat ik blij ben dat hun in mijn leven zijn geweest.wel kort, veelste kort.maar ze waren er wel.
Iemand vertelde mij dat zijn moeder ook kanker heeft gehad, maar dat hij liever de band had met zijn moeder die ik heb gehad, en dat ze was overleden, dan dat ze nu dus nog leefde en ze helemaal geen band hebben.
Ik vond dat eerst zo verschrikkelijk hard! Maar hoe meer ik erover nadacht hoe meer ik dankbaar werd voor wat ik heb gehad in mijn leven.ik had inderdaad een hele goede band met mn ouders, altijd al. En dat is helemaal niet vanzelfsprekend...dat was het voor mij wel.nu niet meer.
Het gaf me een stuk rust.ook al wil je ze niet missen en wil je ze niet kwijt op welke leeftijd dan ook.Ik heb hele goede ouders gehad, en daar ben ik trots op.
Mijn moeder wilde dat ik ook een brief zou schrijven en voorlezen vanuit haar.om bepaalde personen te bedanken.ze kon dit zelf niet meer en bovendien vond ze altijd dat ik zo leuk teksten kon schrijven dus wilde ze zoiezo dat ik dat deed. Het was niet makkelijk,maar ik heb het gedaan.We hebben samen besproken wat erin moest komen en hij was af voordat ze overleed.
Haar collega's hebben nog hele leuke verhalen verteld.mijn moeder was namelijk ook een feestbeest en hield van een wijntje, en hoe meer ik ze hoorde vertellen hoe meer ik mij zelf erin herkende en dacht omg! Ik moest zelfs soms een beetje lachen.zo hoort een crematie toch ook te zijn? Met een lach en veel tranen....






Ben ik bang om vroeg dood te gaan of ook kanker te krijgen? JA....dat ben ik. Het zal wel in mijn genen zitten.als ik kijk naar mijn beide oma's, mijn ouders,nichtje en oom...ja dan denk ik wel dat ik meer kans heb dan een ander.ik zie kanker als russische roulette...
Het heeft mn leven een tijd beinvloed maar dat probeer ik nu los te laten,stress doet hele rare dingen met je.

 

Ik zal mijn leven nu anders moeten gaan inrichten.dat zal lastig zijn omdat ik nu al merk dat het verdriet groter wordt naarmate ik dichterbij de overdracht van het huis kom.ja..het is verkocht.wat er nog staat moet eruit,dat ga ik deze week doen.ik moet wel zeggen dat mijn gevoel tenopzichte van de eerste weken anders is.haar kleding en afstand van het huis vielen mij enorm zwaar...echt.

nu ik niet meer elke dag daar ben,begint het te wennen.de mensen om me heen hebben gelijk...'het komt wel' zeiden ze...maar van binnen dacht ik 'ja jij weet niet wat ik voel'...maar toch ze hebben gelijk! Als alles zometeen achter de rug is heb ik pas tijd...tijd om te rouwen.juist omdat ik nu meer tijd heb worden de verdrietige momenten groter.ondanks dat ik dit pad al een keer bewandeld heb met het verlies van mijn vader, had ik mijn moeder nog.samen deelde ik dit.dat maakt je wat sterker.nu deel ik het een soort van met mijn oudste dochter maar dit is heel anders.het is een kind van 7! Die zei na 3 weken: 'zo mam nou hoef ik niet meer te huilen hoor!' 

 

Fantastisch hoe kinderen hier mee omgaan.gelukkig maar...als zij maar gelukkig is toch?

 

 

 

 

 

Liefs,

Bianca