Op donderdag 8 maart kwam mn moeder dus thuis. Thuis om haar laatste weken door te brengen.Er kwam 24 uurs zorg, een zuster.dan hoop je maar dat het klikt...Conny heette ze.ze zou 5 a 6 dagen blijven slapen.Ik bleef uiteraard ook,het was handig zo'n zuster dacht ik,dan kan ik ook nog wat slapen( denk je dan).
De eerste nacht riep mijn moeder alleen maar mij...bijvoorbeeld om te drinken.De intense dorst is nooit meer weg gegaan.ook voor een morfine pilletje of om anders te liggen riep ze me.
Tussendoor stond ik boven aan de trap te luisteren of ze nog wel ademde...het enige wat ik luid hoorde was de zuurstof machine.ik heb geen oog dicht gedaan.Conny lag gewoon op bed te slapen.als mijn moeder riep hoorde ze haar wel maar aangezien ik met 1 oog open sliep stond ik binnen enkele seconden al beneden.dit was niet de bedoeling...ik weet het..maar ja...je gaat echt niet slapen als je weet dat het zo slecht gaat.Wat nou weken?...ik voelde al zoals ik eerder zei,dat dit een dagen kwestie zou zijn en geen weken.

Het werd ochtend en we gingen ons klaar maken voor de ambulance wens.ik weet nog dat mijn moeder een beetje stress had dat ze zei:' ik moet wel bijtijds opstaan hoor even wassen en aankleden want dat duurt nu even wat langer even op mijn gemakkie....dat ik bij mezelf dacht: 'mensie je hoeft alleen maar te liggen alles wordt voor je gedaan.maar dat je nog steeds zo in je routine zit (wat natuurlijk allang haar routine niet meer was omdat ze niet meer kon lopen of zich zelf uberhaupt in bed kon verplaatsen), vind ik echt bijzonder.Ze heeft steeds zo "normaal" gedacht. Alsof ze alles nog kon zeg maar.
Mijn tante kwam,tante Riet..die ging ook mee.Er mochten 2 mensen mee in de ambulance.We gingen varen naar Volendam en dan zouden we er nog even uitgaan en door de straatjes/winkeltjes wandelen was de bedoeling.Mijn moeder en ik waren dit namelijk zelf van plan op 20 januari, mijn vaders sterfdag.We hadden besloten ieder jaar wat leuks te doen samen op deze dag.nu zou dat Volendam zijn maar omdat ze zo'n pijn had in haar bekken kon ze niet lang lopen dus gingen we maar niet.Dit was de laatste kans om het toch te doen! We waren dus ook wel wat teleurgesteld toen bleek dat er nog veel ijs vorming lag bij het haventje van Volendam en er dus niet aan konden meren.Gelukkig zijn we een andere mooie route gaan varen en daarna met mijn moeder in de ambulance door Volendam heen gereden,zodat we toch nog de straatjes/winkeltjes en de haven gezien hebben. Ik kan alleen maar zeggen: GOUD!
We hebben genoten met zn 3'en en wat zijn de vrijwilligers geweldige mensen! De eigenaren van de boot Evert en Inge ..  petje af voor hun dat hun dit vrijwillig doen met hun eigen woonschip.hun varend huis.fantastisch!
Het was echt een geweldige dag met een lach en veel tranen maar dat geeft niet.die mochten er zijn.bedenk je maar is in hoe het zou zijn als je weet dat dit de laatste keer voor de rest van je leven is dat je dit kan doen met iemand, in dit geval mijn moeder, die heel veel voor je betekend !
Bij het afscheid waren er zelfs tranen bij Evert en Inge.slechts een paar uur breng je met deze mensen door maar ze waren geraakt.deze mensen zitten voor altijd in mijn hart.mijn tante mijn moeder en ik hebben in de ambulance afgesproken dat ik met mn tante Volendam af zou maken op een mooie dag.


Mijn moeder was doodmoe bij thuiskomst.maar heel blij dat ze dit gedaan had.dit was waar ze voor gevochten had de afgelopen dagen om dit mee te mogen maken.

De huisarts kwam nog even langs.Dokter van Leeuwen.onze 'familie' dokter noem ik hem.Mijn oma,opa en vader daar is hij allemaal bijgeweest. Dan snapt iedereen wel wat ik bedoel.Mijn moeder ging echt met de uren achteruit.en met het oog op de euthanasie papieren vroeg hij:'mevr kooijman wat wilt u?' Mijn moeder haar ogen gingen zo wijd open 'o nee hoor dokter nog niet! Zo gaat het nog wel'.de dokter zei meteen: goed zo! dan gaan we het nog niet in gang zetten. In jezelf denk je echt wel zet het nou in gang dit is geen leven..maar je hart wil het niet en wil je iemand zo lang mogelijk bij je houden.ik weet ook dat mijn moeder bang was van de eutanasie....want de 2 prikken bij mijn vader gingen niet soepel omdat mijn vader moeilijk te prikken was in zijn aderen.hij heeft dus ook echt pijn geleden voor hij stierf,en nog geroepen stop maar! stop maar!...maar dat gaat niet meer.Mijn moeder is daar nooit overheen gekomen.We hebben de papieren voor de vorm genomen omdat je dan toch nog iets zelf kunt beslissen mocht je eruit willen stappen.

De avond en nacht brak weer aan ik deed niets anders als in de buurt van mn moeder zijn.haar drinken geven, haar ogen schoonmaken want die gingen soms niet eens open, of gewoon bij dr zitten en tegen dr kletsen.Conny deed derest.sommige "klusjes" kon ik echt niet.Ik kan veel, maar tegen sommige dingen gewoon niet.Mijn gezin kwam s'avonds nog langs omdat het ook zomaar is heel snel kon gaan.niets was zeker.in hun pyamaatjes heb ik ze laten komen.Oma lekker ingesmeerd met body lotion.een paar lieve woorden en weer weg.meer kon mn moeder ook niet meer aan.IK mocht niet meer huilen want ZIJ had er geen energie meer voor.dat was wat ze zei.S'avonds ben ik bij haar op de bank gaan liggen ik wilde niet meer boven slapen.inmiddels hadden we een babyfoon zodat Conny haar nog eerder kon horen en ik dus verder zou kunnen slapen...maar dat ging natuurlijk niet.Ik kon het niet, kon alleen maar denken dalijk sterft ze zonder mij helemaal alleen.dus ik sliep gewoon niet.en anders een tukkie tussendoor op de bank die voor geen meter ligt, weer naar boven...en weer naar beneden.Gelukkig kon ik de volgende dag van de buren een 2persoons luchtbed lenen.fantastisch! Kon ik lekker naast mn moeder liggen en met 1 oog open slapen.Mijn moeder haar dorst werd nog erger dan erger.de hele dag door had ze dat tuitbekertje vast met rietje.zelfs als ze sliep..dat ging dan ook geregeld fout en was heel haar bed nat omdat ik sliep en zij het om had laten vallen.hop daar gingen we weer.of dan keek ik en dacht ik: o he he.. ze slaapt! dan kan ik het afpakken en even weg zetten! Ja..mooi niet. Dan deed ze 1 oog open en zei ze:' nee nee ik moet nog drinken.1x zei ik zelfs een beetje pissig:'ja ma maar dan moet je het wel recht op houden!!ik was dan ook schijtmoe natuurlijk.dan ging ik weer liggen en dacht ik:'o waarom deed ik nou zo lelijk? En dan hoorde ik mn moeder zeggen 'hij is nog rechtop hoor! En moest ik spontaan lachen en zij ook een beetje. Conny had alles door de babyfoon gehoord.die zal wel gedacht hebben..

We hebben echt nog wel grappige momenten mee gemaakt.Conny zei namelijk altijd trekken ipv zuig is aan je rietje...want mijn moeder was zo verzwakt dat ze bijvoorbeeld al moe was als ze eenmaal dat rietje in dr mond had dan moesten we weer wachten tot ze ging drinken. En dan gingen die blauwe kijkers weer open en zei ze: 'Wat zeg jij nou? Trekken? Wat is dat nou weer voor raars! Die is niet goed hoor. Of dan zei ik heel verdrietig en serieus maar zonder te huilen want dat mocht niet meer, 'Mam..laat het maar los ga maar..ik red me wel..hop die ogen weer open 'Ja...maar ik ga eerst nog even wat drinken' nou je kon me haast opvegen!
Mijn moeder verloor mij op een gegeven moment niet meer uit het oog, als ik even naar boven liep of maar op stond was het: waar ga je heen? Waar is Bianca? terwijl ik zou zweren dat ze sliep. Ze zei ook:' niet meer bij me weg gaan het gaat niet meer lang duren nou hoor.'haar ogen werden steeds lichter kon ik al zien en haar urine was anders, ze had een katheter.dit zijn al tekenen natuurlijk.Mijn moeder lag ook af en toe met dr ogen dicht en dan had ze een gesprek met iemand. Jaja hoorde ik dan,en te knikken met dr hoofd...dan daarna zei ze tegen me nou ik weet niet waar ik nou net geweest ben maar....en dan viel ze weer weg.
Zal vast van de morfine zijn...al hoop ik anders.
Op zaterdag moest de spoed arts ook nog komen want haar buik was zo opgezwollen ineens.haar katheter zat niet meer goed en moest een nieuwe.nou wat een hel voor iemand die dus stervende is.Wat een respect voor mn moeder.arm mens.al dat gesjor.Die dokter kwam binnen en het eerste wat mn moeder zei: Ik ga niet meer met jullie mee..ik blijf hier.. ik ga niet meer weg.. ik wil niet!..niet meer naar een ziekenhuis.ze had er genoeg van.het ging ook zoiezo niet gebeuren daar niet van.ze kreeg gewoon een nieuwe.

Daarna heeft ze tegen mij gezegd...zet 'het' maar in werking Bianc. Met 'het" bedoelde ze de eutanasie. Ik dacht godverdomme nu is het zaterdag en moet ik tot maandag wachten om het aan te vragen.en dan duurt het nog een week dus die maandag daarna zou het dan pas kunnen,niet dat ze dat zou redden...maar wat als het wel zo was? Dan leed ze zeker nog langer dan een week.mam wil je anders slapen mam? Gewoon lekker lang slapen? 'Ja' dat wil ik.ook dat kon geregeld worden met een bepaalde prik.daar zijn er een aantal van gekomen en toen ze de eerste kreeg viel ze heerlijk in slaap ik dacht he he..heeft ze rust.hoeft ze niet steeds te drinken want wat lijkt me dat verschrikkelijk zeg.
Nog geen uur later werd ze alweer wakker met het woord: dorst!
Hoe kon dit nou weer?! Dit hielp dus ook niet.nou was het wel zo dat ze door dit spul wat vaker weg viel maar echt lang slapen.....nee.

Zondag 11 mei brak aan.Het hele weekend kwamen mensen afscheid nemen.Het was de bedoeling dat in de komende weken nog wat mensen langs zouden komen maar dat ging dus al niet meer.Teveel mensen in 1 weekend ging ook niet.Ik vond het erg moeilijk om tegen mensen te zeggen je kan niet meer komen want ze kan het niet meer aan...maar het was zoals het was.Vanity kwam zondags ook.die bleef dan bij oma en mij slapen op het luchtbed.wat een feest voor dat kind.in de huiskamer naast oma.de volgende dag moest ze wel gewoon naar school ze zou dan iets later komen en een vriendin van mij zou haar brengen.ze had ook een kinderfeestje na school.ik had geen idee hoe het allemaal zou lopen maar ze ging maar gewoon.Jaeleigh sliep bij mijn andere tante, tante Carla.voor de dagen erna hadden we ook weer oplossingen bedacht iniedergeval tot en met woensdag.daarna zou ik wel weer zien.
De zondag avond ging zoals de andere avonden alleen sliep ze iets meer door dat spul. volgens mij heb ik ook wel iets geslapen S'avonds.S'nachts merkte ik dat mijn moeder een beetje onrustig was,haar dekbed was van haar af en ze voelde koud aan.ze bewoog heel veel met haar armen. ook op haar gezicht met dr handen,haar vingers waren zelfs blauwig en dat dekbed maar steeds van dr af.ik deed het steeds terug want ik vond het rot dat ze zo koud voelde.ik hoorde haar niet klagen dat ze het koud had ofzo maar gewoon het idee.Toen schoot me ineens te binnen wat mijn nichtje tegen mij had gezegd, haar vader(mijn oom en broer van mijn moeder) ome Koos, is haast 3 jaar geleden overleden.ook door de ziekte kanker.dat ik niet moest schrikken als mijn moeder onrustig werd met haar armen en mij bijvoorbeeld weg zou duuwen.dan was ze namelijk bezig met overgaan..nou duuwde ze mij niet weg..nooit gedaan ook maar ze was wel onrustig en met dr armen zo raar aan het doen.ik heb haar dekbed nog 1x goed gelegd en ben gaan liggen.je gaat raar denken op een gegeven moment, 'wat als ik haar nou te warm maak? Of teveel drinken geef dan heeft ze misschien moeite met sterven?....dus besloot ik om niet meer te reageren.Slapen ging natuurlijk niet.ik heb 2x het woordje dorst genegeerd en daarna kon ik het niet meer opbrengen. Ze kon mijn naam niet eens meer zeggen alleen nog iets van 'haca' ik neem aan dat dat bianca was.ik ben weer opgestaan heb dr goed warm toegedekt en drinken gegeven.het was ineens 5 uur smorgens en toen heb ik via de babyfoon Conny wakker gemaakt of ze even kon komen.ik zei ze ademd anders ik weet het niet maar volgens mij gaat het niet lang meer duren.
Haar ogen deed ze soms nog open.ze waren starrig en zo lichtblauw, naar wittig toe.
Tante Riet had gezegd als er iets is,bel je me..ik kom meteen.dat heb ik gedaan om 6 uur.niet zeker wetend of het zou gebeuren....ik voelde me zelfs schuldig dalijk gebeurd het niet en bel ik haar zo vroeg op.maar ja,als het zou gebeuren zit ik hier alleen....met Conny. Dat leek me niets.en Vanity zou erbij zijn dat leek me helemaal traumatisch.




Ik heb de hele tijd aan mijn moeders bed gezeten.ben alleen naar boven gegaan om Vanity klaar te maken voor school.Ik had gedacht dat mn moeder smiddags zou overlijden misschien dan was Vanity op een feestje.beter voor mijn kind.
Vanity en oma waren 4 handen op 1 buik.niemand die daar tussen kwam.haar eerste kleinkind..


Rond 8 uur smorgens 12 mei, heeft Conny dr van leeuwen gebeld met de mededeling dat we een dornicum pomp wilde hebben.dat zou mijn moeder in slaaphouden waarschijnlijk tot het moment dat ze dan zou overlijden.Het idee dat ik dus echt vanmiddag afscheid alvast moest nemen kwam nog dichterbij en vond ik verschrikkelijk.hij zou komen aan het einde van de ochtend na het spreekuur.
Het was ongeveer half 9 en het moment brak aan dat Vanity van mij afscheid moest nemen van oma omdat het zo zou kunnen zijn dat oma zou overlijden. Ik ben gewoon eerlijk tegen haar geweest.het was verschrikkelijk! Ze huilde heel erg en zei allemaal lieve dingen.Mijn moeder kon nauwelijks praten maar tilde nog wel haar arm op, op haar ruggetje en wreef er een beetje over alsof ze haar nog wilde troosten.
Mijn vriendin kwam binnen om vanity op te halen en we stonden met zn allen bij de trap in de buurt,volgens mij ging het gesprek over die dornicum.Ik stond op de trap, keek toevallig naar mijn moeder en zie dat ze haar mond dicht doet.dat was voor mij raar want al die tijd ademde ze met dr mond open omdat ze een beetje benauwd was,daar kreeg ze ook zuurstof voor.Ik liep meteen naar haar toe en ging naast haar zitten en zei Conny volgens mij gaat het gebeuren. Mijn vriendin zei wat moet ik doen? blijven? of gaan en haar weg brengen? ik zei: ga...ga maar.ik denk dat dit zo'n 5 of 10 over half 9 was.
Nu moet ik toegeven dat ik niet meer weet wat er om me heen verder gebeurde maar dat ik mijn moeders hand heb gepakt mijn andere hand op haar hoofd heb gehouden heel veel dingen heb gezegd haar een kus heb gegeven en haar heb bedankt dat ze mij heeft gemaakt tot wie ik nu ben.Het ging ineens allemaal heel snel.voor mijn gevoel stapte Vanity net de deur uit...

mijn lieve moeder overleed om 08:47 in de leeftijd van 64 jaar...

Liefs,

Bianca