Achteruitgang...

We gingen af en toe naar buiten met de rolstoel, als het februari zonnetje heerlijk scheen.
We konden niet meer op vakantie daar moesten we ons maar bij neerleggen.
We bedachten dat we dan misschien wel weer naar preston pallace konden gaan samen..maar ja...ze at niet,ze kon niet lopen..dan heb je daar ook niets aan.
Uiteindelijk hebben we het idee losgelaten om samen nog weg te gaan.de drang was groot....heel gek omdat je gewoon weet dat je nooit meer samen ergens heen kunt.nieuwe herinneringen maken..
Het is gewoon geeindigd met samen wandelen met de rolstoel en daar dan van genieten.praten over van alles, hoe ik straks verder moet zonder haar en waar ze haar as wil hebben en hoe de crematie zal zijn en wat gebeurd er met het huis? ..waar zijn alle papieren etc....gesprekken die je normaal niet zo gauw voert maar wel gesprekken waar ik dankbaar voor ben.Als er iemand ineens wegvalt dan weet je dit vaak niet dan moet je maar wat doen wat goed voelt, maar zul je altijd de vraag hebben:'Heb ik het wel goed gedaan?'
Dat zal ik nooit hebben bij 1 van mijn ouders overlijden..


De pijn van de bestraling werd erger en erger en inprincipe kon ze maar in 1 "comfortabele" houding liggen...de morfine werd daarom ook opgehoogd.alle andere uitzaaiingen voelde ze gek genoeg niet zo meer.
Op een dag rond het avond eten, ik zat net aan mn lasagna, ging mn telefoon... "Bianc? Kun je alsjeblieft komen want ik ben weer aan het spuugen."  Ik kom eraan mam!
Mn lasagna belandde uiteindelijk in de prullenbak heb gauw een weekendtas gevuld met kleren en wat je nodig hebt, de buurvrouw gebeld om a.u.b even naar mn moeder te gaan, oppas geregeld voor mn jongste voor de dag erna en mn oudste maar meegenomen.het was op een donderdag en het was bijna schoolvakantie en derest was een zorg voor later...
Mijn moeder had nog geen volledige thuiszorg.dit was ook niet nodig want familie de buuren en ik zorgde voor mijn moeder.We hadden allemaal een sleutel en op de dag was er altijd een familie lid.thuiszorg kwam 2x per dag langs.

Ik heb toch de dokter gebeld omdat ik vond dat er een "proffesional" moest komen om te beoordelen waar dit heen ging, want een hele nacht in met een zieke moeder en god mag weten wat er zou gebeuren...zag ik niet zitten.Mijn moeder had een ontzettende droge mond niet tegen op te drinken en praten ging ook bijna niet. De arts dacht dat haar kalium en natrium niet goed waren(What else was new..) en moest daar op geprikt worden en dan diezelfde dag de uitslag....dat werd vrijdag de dag erna om half 7 savonds, ik was nog steeds daar en zou ook het hele weekend blijven.
De telefoon ging, de huisarts..dat het beter zou zijn als mn moeder opgenomen zou worden voor een infuus om deze dingen op orde te krijgen.Mijn moeder vond het verschrikkelijk.weeeer een opname, de derde keer in 5 maanden tijd en geen kortte opnames.
Maar nee,het zou alleen een infuusje zijn en dan zou ze zich beter voelen en hopelijk ook die droogte in haar mond aanpakken.
Ambulance kwam en uiteindelijk reed ik om 12 uur savonds weg naar huis. Rond uit asociaal dat je weet als arts zijnde dat deze mevrouw komt voor opname, infuus heel de ratteplan..en vervolgens zit je op de spoed en krijg je weer onderzoeken..bloed etc voordat je naar boven mag.
Tuurlijk heb ik er wat van gezegd en ook dit keer niet vriendelijk, want daar heb je geen zin in op zo'n moment.Maar ja...personeelstekort...en daar doe je het dan maar mee. Schijtzooi!  Rotavond!
Toen ik wegreed om 12 uur...had mn moeder nog niet eens een kamer!! Kan er nog kwaad op worden! Mijn moeder had toevallig deze dag nog gezegd ik zou nog wel eens 1 dag willen varen/qruizen...dus toen ik thuis kwam ben ik meteen online een spoed aanvraag bij stichting ambulance wens gaan doen.

De dagen erna ging het op en neer met mn moeder, soms kwam ik daar en leek het beter te gaan. Alleen die droogte in haar mond werd echt niet minder.ze kon amper haar eigen drinken pakken gewoon omdat ze zo weinig energie had en dronk inmiddels uit een speciaal bekertje met een tuitje, daar weer een rietje in zodat ze niet zoveel moeite hoefde te doen.





 

Inmiddels was het alweer maandag en er zat nog steeds geen vooruitzicht in dat ze naar huis mocht.Ik vond het maar raar...het was toch gewoon een infuus en dan weer naar huis? Maar de artsen deden een beetje vaag en draaierig naar mijn mening.Ik heb hun diversen malen gezegd dat mijn moeder niet in een ziekenhuis wil overlijden dus dat ze gewoon zo snel mogelijk naar huis moest.Inmiddels werd duidelijk dat dit het laatste was wat ze voor mijn moeder konden doen.Ik voelde het al, ik zag het aan alles...ik wist het gewoon.. mijn moeder gaat echt geen 2 weken meer mee, de zusters zeiden nog van wel..
Stichting ambulance wens had ook terug gebeld en er was een plekje op 9 maart omdat er haast bij was.
Mijn moeder keek er naar uit en hoopte dat het snel vrijdag was.Ik weet dat ze dit echt wilde maar ik weet ook dat ze dit puur voor mij deed want eigenlijk kon ze al niet meer, ze zei ook: 'dit doe ik nog en dan laat ik los Bianc'..
De woensdag voor ze naar huis mocht moest ik van alles in gang gaan zetten,24 uurs zorg(krijg je alleen bij een kortere levensverwachting dan 3 maanden) en inmiddels al euthanasie papieren aangevraagd en daar zou ze dan gebruik van kunnen maken net als mijn vader. Nou is het zo dat als je aangeeft ik wil het nu, je dus nog 1 week moet wachten.Eerst komen ze een paar keer nog langs om te vragen of je het echt wilt en nog een andere arts.Ik denk toch nog een beetje soort van bedenk tijd.
Toen mn moeder 24 uurs zorg hoorde vallen moest ze erg huilen, "Nu ben ik dan echt aan mn eindje" ik ben zo eenzaam hier ik wil naar huis' ik huilde mee en zei misschien niet mam misschien heb je nog een paar maanden maar je hebt zorg nodig en ik blijf ook bij je zolang als het moet( ik had geen idee hoe ik dat ging doen met 2 kinderen,maar dat was latere zorg)
Het kalmeerde haar iets dat ze dan misschien nog 2 maanden thuis kon doorbrengen.Ik liet het maar zo, ik kon haar niet mijn echte gedachte vertellen.hoe ik haar zag..een afgevallen vrouwtje aan het zuurstof amper in staat om te bewegen...niet meer normaal ademend maar lucht "happend" dit was geen leven. Dit werd niet meer beter, alleen maar erger...als ze de euthanasie nog maar haalt dacht ik..

Op donderdag mocht ze naar huis, dat ging ook niet vlekkeloos maar uiteindelijk tegen vijven kwam ze thuis. Gelukkig was mn vriend vrijdags vrij en bleven de kinderen thuis en zo ook het hele weekend zodat ik bij mn moeder kon zijn. Derest was weer een zorg voor zondagavond hoe we het op gingen lossen...

want 1 ding wist ik zeker: '' Ik ga hier niet meer weg'..

Liefs,

Bianca