"Opknappen"

"Ik maak mij toch wel ernstig zorgen mevrouw" zei de arts.

Ondanks dat de tumor in de long toch wel lijkt te krimpen en die in uw bekken ook, zijn er toch diverse plekken bij gekomen: in uw rug en aan de andere kant van uw bekken , ik denk dat we even een algehele botscan moeten doen..............daar zit je dan...helemaal verslagen.Als ik er weer aan denk, hoe mijn moeder er bij zat..komen de emoties weer omhoog.Ik zei tegen de arts maar hoe kan dat nou? De foto's waren toch goed steeds? Ja zei hij, dit komt ook zo weinig voor,bijna niet zelfs...godverdomme! hebben wij weer.
Mijn moeder en ik hadden net een vakantie geboekt.over 10 weken zouden we naar Egypte gaan.eerst wilden ze een qruise maken maar uiteindelijk werd het Egypte.Ook goed...lekker warm en vooral nog 1x samen weg! We vertelde het de arts en die zei...phoe over 10 weken? Ik weet niet of dat wel zo verstandig is want nogmaals ik maak mij zeer ernstig zorgen.Niet verstandig??! als in..mijn moeder is dan zodanig verzwakt dat ze niet meer weg kan?..of is ze er dan al niet meer?? Hij kon daar niet echt een antwoord op geven maar vond vooral dat mijn moeder toch wel bij elk bezoek achteruit ging.Ik vond dat in mijn hoofd inderdaad ook.maar ja...4 kuuren chemo doen dan ook een hoop met je..en mijn moeder at nauwelijks vanaf het moment dat ze ziek werd in september.Als je 1 ding nodig hebt om dit goed te doorstaan is het voeding.Ze wist het ook wel..maar het ging gewoon niet.Soms werd ik weleens boos...dan at ze weer een mars...."ja eet maar een mars dat zal vast helpen mam i.p.v een boterham of prakkie.Ook weer onmacht...want dan zei ze ga jij maar is in mijn schoenen staan als je totaal geen honger hebt en je maag ook geen signaal geeft dat het voedsel nodig heeft.prop jij er maar is een boterham in....en dan kon ik niet meer dan haar alleen maar gelijk geven.Maar van binnen ging ik kapot...ik wou gewoon dat ze at.
Ze kreeg ook van dat astronauten voer, die flesjes.maar dat vond ze niet te drinken dus ook dat stopte op een gegeven moment.Soms dacht ik weleens: laat je nou je kop hangen? Geef je het op? Omdat je weet dat je niet meer beter wordt? Alsof het dan maar zo snel mogelijk over moest zijn ook....maar ook dan moest ik omschakelen.Niet iedereen is hetzelfde, niet iedereen heeft de vechtlust en niet iedereen is in even goede conditie om verder te vechten.Mijn moeder lag in het ziekenhuis omdat ze al 6 weken hoofdpijn had en op een gegeven moment zo zwak was en eigenlijk niet meer van de bank af kon.en dat is nooit meer helemaal goed gekomen dat energie level.mijn vader daarentegen ging "gezond" de behandeling in. Dit bedoelen ze dus met de conditie van de patient.


De botscan werd gedaan en daar kregen we na een week (ja weer wachten,het hele leven bestaat uit wachten..wachten tot je dood gaat bijvoorbeeld.)
de uitslag van: uitzaaiingen in dr bekken,rug,ribben,schouders,sleutelbeen schedel en boven benen......Hoe is dit mogelijk? De primaire tumor, die rotzak die dit alles veroorzaakt heeft staat stil! en de rest woekerd door....."maar ik ben er toch nog wel over een paar maanden? In mei wordt ik 65 dat zou ik wel graag willen halen." zei mn moeder nog..de arts zei wederom daar geen uitspraak over te kunnen doen en dat mijn moeder nog wel in aanmerking kwam voor een bestraling vanwege de pijn in haar rug en bekken.nu lijkt het net een ongevoelige man maar dat is hij niet, ik kan gewoonweg niet alles schrijven.het is echt een fijne arts.


Met dat nieuws ga je naar huis.mijn moeder liep al slecht dus een rolstoel kwam er.het gevreesde bed voor beneden kwam ook en weer met dezelfde troostende zin die ik al jaren eerder moest gebruiken zei ik: "ach mam misschien is het wel lekker je hoeft niet steeds in dat bed te zitten he? maar of je nou op de bank in een verkeerde houding hangt of lekker kan zitten? En je hoeft je niet meer omhoog te hijssen aan de trap om te gaan slapen,dat was de doorslag. hij kwam de zelfde dag nog.alles om energie te besparen.zolang als het nog kon.Een rolstoel, een po stoel en een bed.vanaf die dag zei mijn moeder bij alles het komt wel weer als ik ga opknappen...dit ging over eten, lopen keutelen in huis en naar de schaapies met dr kleinkinderen.Met die storm afgelopen keer was ook
haar tuinhek eruit gewaaid.compleet vernield.Er moest een nieuwe komen...zonder deur was veel goedkoper en aangezien het huis in de toekomst toch verkocht ging worden hadden de nieuwe bewoners dat lekker zelf uit mogen zoeken.Ik had er gewoon waaibomen hout ingezet maar goed het werd een hele mooie schutting MET deur want dan kon ze nog naar de schaapies met Vanity en Jaeleigh. Terwijl we allemaal wel wisten dat dat nooit meer zou gaan gebeuren want lopen kon ze niet meer.maar als ze op zou knappen..


Ze wilde perse de bestraling nog.een bestraling is enkelt bedoeld om pijn tegen te gaan.en heel soms wil het nog weleens gebeuren dat een tumor daarop reageerd,stopt met groeien en zo weer wat verlenging geeft, maar dit is slechts een enkele keer.Ze hadden gekozen om haar heilig been te gaan bestralen omdat daar de meeste pijn zat.Ik vergeet die dag nooit meer.Hoe mijn vader door al die tig bestralingen heen wandelde, kwam mijn moeder doodziek uit haar eerste en enige bestraling.ze begon 10 min erna met spuugen.echt non- stop.Daar sta je dan, wrijvend over je moeders rug en een bakje onder dr kin."Het geeft niet mam" gooi t er maar uit. Waar jou moeder 30 jaar geleden bij jou zo stond,stond ik nu naast haar.we konden niet naar huis.er rijden ook wel ambulances maar deze kon niet zeggen hoe laat ze beschikbaar waren en kon makkelijk tot 23:00uur duren,dus zijn we toch op de gok een paar uur later naar huis gegaan met alle benodigdheden die we mee kregen.Ze waren echt heel lief voor haar.onderweg niets gebeurd tot we thuis kwamen! Maar hee.. we waren thuis!
De bestraling zou na een week of 2 á 3 zijn werk pas doen. dan zou ze of veel minder pijn hebben, of helemaal geen pijn meer.Ze zei vaak: als die pijn nou maar weg is dan kan ik weer lopen, dat hoopte ze zo en ze geloofde er denk ik echt in. Maar de pijn zou eerst erger worden.De dokter had uitgelegd dat je een bestraling moet zien als een wond.dus je maakt een wond in een aangetast stuk bot met kankercellen..die dus al pijn doet waar dan ook nog is vocht bij vrij komt omdat het een wond is.dus de ruimte wordt alleen maar krapper en de pijn erger.Bij een enkel persoon is dit niet het geval en werkt de bestraling meteen.Bij mijn moeder natuurlijk niet.de pijn werd zo hevig dat ze al snel de morfine moesten ophogen.Ze sliep veel...maar alles was nog steeds om "op te knappen" zei ze want de arts had gezegd: over 2 á 3 weken is de pijn zo goed als weg dus ze hield zich daar aan vast.het is heel moeilijk om als naaste iets anders te zien dan dat de gene zelf voor ogen heeft.Ik zag mn moeder compleet aftakelen voor mn ogen.soms dacht ik zou ze dan echt nog opknappen? maar ze kon niet op dr benen staan..dan ging je mij niet wijs maken dat je ineens na 2 weken wel kon lopen.dan moest je toch je benen blijven trainen? en dat stukje gebeurde niet.Eerst hield ik mijn mond erover maar hoe vaker mijn moeder het woordje "opknappen" liet vallen hoe moeilijker het werd voor mij om mijn mond tegen haar te houden over hoe het daadwerkelijk in elkaar zat.Sommige dingen spreek je niet uit omdat je elkaar geen pijn wilt doen en sterk wilt zijn.tot op een dag ik zei: "mam als je echt wilt opknappen zul je nu met mij elke dag door de huiskamer moeten gaan lopen om je benen wat kracht te geven zodat je dalijk "wel" op je benen kan blijven staan.want zonder dat ga je niet meer opknappen".ze begreep me heel goed maar ze zei ook...ik kan het gewoon niet ik heb de kracht niet...toen wist ik dat ze al die tijd dit zelf ook wel wist maar voor mij de schijn op hield en zelf gewoon hoopte dat het uitzich zelf goed zou komen.Toch is ze eruit gekomen en hangend aan mij en de buurvrouw een rondje huiskamer gaan doen.Ze ging weer op bed zitten en zei: "Zo heb ik het goed gedaan dan nu?"

Ik lachte en zei: "perfect mam!"
En tegelijkertijd dacht ik: "dit gaat hem nooit meer worden".....

Liefs,

Bianca