Verloren hoop

Mijn moeder kwam op 25-09-2017 in het ziekenhuis te liggen na doorsturing van haar huisarts.Bloedonderzoeken en scans volgde, en al snel kwam eruit: een flink zout gebrek.Komt misschien door dr schildklier.. of iets met dr trombose dacht ik.Ik ben geen dokter tenslotte.Mijn moeder vreesde al voor iets ergers."Nee joh mam echt het is vast iets met je schildklier".even andere medicijnen en dan klaar.Serieus ik dacht dit echt.er is nooit in mij opgekomen dat het echt wat anders kon zijn.Toen ze aan mijn moeder vertelde dat ze dinsdag de uitslag hadden en of mijn moeder daar dan iemand bij wilde hebben, had ik al beter moeten weten.

Ik ging de dinsdag naar het ziekenhuis en ik merkte dat mijn moeder gespannen was.ik had nog steeds niet zoveel last totdat we in een andere kamer gezet werden..toen kreeg ik weer hartkloppingen en dacht ik: "ok dit is niet goed".Er kwam een arts binnen(een grietje), en 2 verpleegkundigen.Ze ging zitten en zei: "ik zal het maar meteen vertellen..het is niet goed. u heeft 3 tumoren, 1 in uw mondbodem 1 in uw long en 1 in uw bekken.nog voor ze verder kon gaan zei ik: "nee ho! stop effe hou gewoon effe je mond"!!
Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht en begon keihard te huilen! Mijn moeder bleef stil en vroeg alleen: "is het kwaadaardig?" Dat kwam niet eens in mij op! Natuurlijk is het kwaadaardig...3 tumoren!!!!(hier begint al het verschil van hoe mijn moeder en ik erin stonden.zij hoopvol... ik verloren..)ineens ging er een lampje branden..mijn moeder had 4 jaar geleden een plekje op haar long, dat was van een longontsteking zeiden ze.
Ik sloeg met mn handen op die tafel en werd woest! "Als dit dat plekje is sleep ik dit $&#÷×#!! ziekenhuis voor de rechter!" En als jullie dit... en dat....

complete onmacht.. ik weet het.Ik heb geeist om de fotos te zien van toen en nu..


Ik heb ze gezien.Het was niet dat plekje.....maar er kan niet gezegd worden of dat toen al de kanker aan het wroeten was.Ze hadden mijn moeder na een jaar nog 1x terug moeten laten komen voor een scan.Dat hebben ze niet gedaan,dit neem ik ze voor derest van mijn leven kwalijk.
De onderzoeken begonnen om te kijken of het inderdaad kwaadaardig was en welk type.Ik had niet veel hoop.Door de ervaringen binnen onze familie(oom,nichtje en vader..) weet ik dat wanneer er uitzaaiingen zijn je alleen nog verlenging hebt.en dit was voor mij en mijn moeder uiteraard niet goed genoeg.Dit kon niet en dit mocht niet!
Al gauw na een punctie in haar hals kon uitgesloten worden dat er geen kanker in haar mondbodem zat maar een cyste,mijn moeder is een beetje verkeerd "gebouwd" alles links zit raar zo ook in haar keel/mond,maar dat is nu even niet belangrijk.. geen kanker!! en toen kwam er een lichtpuntje...nog maar 2 tegaan.Misschien zijn het wel 2 verschillende type kankers en is er wel hoop! Dat die in haar long er 1 was wisten we al zeker,door de fotos.Kanker groeit op een aparte woekerige manier.Het is geen mooi rond eitje.misschien was dr bekken wel slijtage of wat anders...daar hoop je dan maar op.om er achter te komen moest ze een heel naar onderzoek...een bot punctie.Mijn god wat was ze bang..en anders ik wel.Ik vond het verschrikkelijk dat ze dat moest ondergaan zonder roesje, dat kan dan weer niet.Ze kreeg morfine en kalmeringstabletten... en ze heeft er niets van gevoeld!!! We waren echt opgelucht en blij! 


Dan begint weer dat lange wachten...en dan breekt de dag aan van de uitslag: Longkanker met uitzaaiingen in de botten.1 in dr heup en 1 op dr rib.
Mijn moeder en ik hebben de hele ziekte periode verschillend van elkaar hierin gestaan.zij had hoop...ik durfde niet meer te hopen.en pinde mij alleen maar vast op dat het zo was en dat ik dan over max 2 jaar(nog grof ingeschat) mijn moeder kwijt zou zijn.maar dan had ik die tijd nog wel tenminste.
Er waren verschillende opties om te proberen: Imuuntherapie,Chemotherapie en ze kon misschien in aanmerking komen voor een bepaalde pil maar dat is maar in 10% van de patienten zo.
Uiteraard moest dit getest worden en daar moesten we dan weer 2 weken op wachten of dat ze daar bij zat..10% .......daar is toch dat beetje hoop weer want waarom zou zij daar niet Bij kunnen zitten? 1 op de 100 toch?

Het wachten duurde en duurde...uiteindelijk kwam eruit dat ze er niet bij zat.weer een tegenslag.Het werd gewoon chemotherapie en daarmee hopen dat het aanslaat voor wat verlenging.we gingen zelf uit van een jaar en misschien dan een beetje meer omdat er nooit iets voorspeld kan worden.
Om de 4 weken kreeg ze chemo.ze rolde er aardig goed doorheen.Ze kreeg wel een aantal bloedtransfusies en 1 van de dingen waar ze direct last van had waren haar slijmvliezen in haar mond. CONSTANT DROOG. dus veel drinken.


In de periode tussen de chemo's door deed mijn moeder niet zo veel meer.Ze was veel moe en zat het liefst op de bank met haar dekentje...of ze keutelde een beetje in huis.1 van haar vaste zinnen was: "het komt wel weer als ik ga opknappen" Sinterklaas vierde we bij haar en ook kerst en oud en nieuw want het kon zomaar de laatste zijn...bij mijn vader heb ik ze steevast 4 jaar bij hun gevierd,nooit spijt van gehad!
Eind januari zouden we de uitslag krijgen of de chemo was aangeslagen....we hadden na iedere kuur een foto mogen zien van de tumor in de long, en iedere keer was hij ietsje kleiner....dus deze uitslag kon alleen maar goed zijn toch? In theorie denk je dan: de primaire tumor wordt kleiner en de uitzaaiingen zijn de zelfde soort kanker dus dan moet dat ook kleiner zijn! Vol goede moed stapte we naar binnen, anthans ik....mijn moeder zei al: ik hoop maar dat je gelijk heb.."tuurlijk mam" kan toch niet anders     Toch??!

de arts ging zitten en zei: "ik maak me toch wel ernstig zorgen mevrouw"

LIEFS,

Bianca