Uitzichtloos lijden..

Mijn vader kwam thuis,en mijn moeder ging het ziekenhuis dezelfde dag nog in...dit bleek achteraf om trombose in haar hals te gaan.Dit waren 2 hectische weken en toen had ik het wel even gehad.
Dat bed wat beneden stond vond hij verschrikkelijk, eenmaal erin...kom je er niet meer uit.En zo gaat het gewoon.Eerst ging hij nog af en toe op de bank maar al gauw lag hij hele dagen in bed.Mijn vader en ik hebben samen de euthanasie papieren aangevraagd en ondertekend.Hij wist al snel dat als hij helemaal niets meer kon, niet meer verder zou willen.En om dan toch nog ergens de regie over te houden, dan kon dat hiermee!


Mn vader werd steeds zwakker, Het is zo mensonterend hoe iemand aftakeld met deze ziekte,wij hijsten hem altijd naar het toilet want denk maar niet dat deze man op een po ging zitten.Tot aan de laatste dag toe wilde hij dat we dit deden,en niet alleen wij hoor, ook zijn maten.Er was een keer een nacht dat ik daar sliep en in de verte hoorde ik: "Bianca.." en dat een keer of 3...ik ben gauw naar beneden gegaan,en zag mijn vader onderaan de trap liggen😢 hij was van het bed af gegaan,(eigenlijk geen idee waarom) ik denk om te gaan plassen....arme man.
Ik moet wel zeggen, ondanks dat mijn vader deze ziekte had en natuurlijk niet dood wilde, deed hij het zo ontzettend goed! Altijd geintjes maken en "het is nou eenmaal zo" waren op zijn lijf geschreven.Ook de term "opgeven is geen optie" was er één van.En opgeven heeft hij zeker niet gedaan.


20-1-2014 was de dag dat mijn vader overleed dmv euthanasie.Hij was op...had er genoeg van.Ga er maar is aan, aan zo'n beslissing.Zijn geest was nog zo helder en goed,totaal niets mis mee!  Heel de week afscheid genomen van vrienden en familie en ook van zijn oogappel Vanity,ik heb gehuild als een klein kind.Zo iets onwerkelijks en zwaar.

Hij zei tegen me: "sorry dat ik opgeef😢 "nee pap, jij geeft niet op, je lichaam geeft op" ik zag dat hem dat goed deed dat antwoord. We hebben port gedronken(echt echt heeeeeel smerig, dat doe ik nooit meer) en hij vroeg of iemand nog wat te "zeiken" had? Zijn vrienden en een aantal familieleden waren erbij.Iedereen nam op zijn beurt afscheid,en toen kwam de dokter.Ik huilde en zei:"wie moet ik nou in godsnaam bellen als ik weer is met een lekke band sta?! "gewoon de anwb zei mn vader" we hebben gelachen en gehuild tegelijk.

Ik denk dat er mensen zijn die nu denken,jezus ik zou dit echt niet kunnen... nou geloof me..je doet het.En wij leefden nu al 4,5 jaar met deze ziekte. Één van mijn vaders laatste zinnen was:" ik heb een moorddag gehad", en jullie redden het wel met zijn viertjes" de dokter kwam en om ongeveer 18:10 ging de eerste spuit erin al gauw gevolgd door de tweede....

Mijn vader overleed in de leeftijd van 60 jaar😢
Ik mis hem verschrikkelijk,mijn rots, mijn voorbeeld...

Eindelijk na 3 jaar van rouw ging het beter,kon ik aan hem denken met een lach op mijn gezicht en een gevoel van trots dat hij een deel van mijn leven is geweest.Ik vond dat mijn moeder en ik,en echt vooral mijn moeder, het supergoed deden.zo met mijn gezin en mijn moeder.

En dan na 3,5 jaar in september 2017 gaat het helemaal mis met mijn moeder....


Liefs,

Bianca