Ouders met kanker

Kanker....

Iedereen weet dat het een verschrikkelijke ziekte is, hetzij door eigen ervaring of verhalen van iemand anders.Ik zelf weet niet eens meer hoe je "leeft" zonder ervaring met kanker.Het lijkt mij erg onbezorgd,heerlijk.

Er zullen vast wel een tal van andere aspecten kunnen spelen bij iemand die er geen ervaring mee heeft maar ook dat zou ik op de koop toenemen.(tenzij het met een andere ziekte te maken heeft natuurlijk)

De bedoeling van deze blog en komende blogs zal voor een (groot) aantal mensen herkenning geven helaas, maar voor sommige is dit een onbekende wereld(gelukkig). Ik ga jullie meenemen in een wereld van iemand die naast een ouder heeft gestaan met kanker, en er op dit moment weer naast staat:

"Mijn wereld"


Als iemand die dichtbij je staat zoals een ouder,de diagnose kanker krijgt, stort je wereld letterlijk in.Kanker??? Dan ga je dood.Dat is 1 van de eerste reacties buiten het emotionele gebied om.Natuurlijk is het allang niet meer zo dat je daadwerkelijk overlijd aan kanker,maar dit hangt echt af van een hoop aantal factoren.Welk type is het?,waar zit het? Is het operabel? conditie van degene,maar bovenal...zijn er uitzaaiingen??Dit laatste is zo van belang.en dat is wat allemaal onderzocht wordt of op dat moment al onderzocht is.Die onderzoeken zijn vaak heel vervelend. Denk aan biopten nemen uit organen, vaak met lokale verdoving, maar het idee alleen al, brr.... en de uitslagen duren ook allemaal zo lang.Dan leef je echt tussen hoop en vrees.en dan komt dus de uitslag....die gevreesde uitslag....ik heb het 2x van heel dichtbij meegemaakt.Mijn vader en nu mijn moeder.er wordt ook meteen even bij verteld of het genezend is of niet.nou niet dus.

Mijn vader kreeg in 2009 te horen dat hij longkanker had en mijn moeder afgelopen oktober 2017 ook longkanker.Ik kan jullie vertellen dat iemand deze ziekte niet alleen draagt.Wat moest ik nou zonder mijn vader? Mijn rots.Ik kon wel al heel snel relativeren en mijn eigen verdriet opzij zetten of blokkeren hoe je het noemen wilt, en dat dat niet de beste keuze is geweest daar kom ik nu wel achter.

Maar goed we gingen door..als hij een onderzoek moest ondergaan gingen ik of mijn moeder mee.Bij iedere uitslag waren we er bij.Ik heb trouwens geen broers of zussen dus we waren altijd met zn drie.Deze hele periode gaat je niet in de koude kleren zitten.Je leeft je leven tussen de chemo's en betralingen door.bij het woord chemo zien de meeste mensen meteen een beeld van kale zieke overgevende mensen die enorm afgevallen zijn.Bij mijn vader was dit echt niet zo.hij had een eigen bedrijf en bleef gewoon werken.Na de chemo nam hij 1 dag rust en daar ging hij weer.uiteraard met de nodige verschillende bijwerkingen maar: "Hij ging!"

Ook in het krijgen van chemo zitten grote verschillen en vormen.hij kreeg 2 soorten,de namen zal ik jullie besparen,een langzame druppel vorm 2/3 dagen lang. En dat dan om de 4 weken, daarna volgde de bestralingen 25 in totaal (als ik mij niet vergis).Hij kreeg deze op zijn borst en hoofd,als hij moest gaan zei hij altijd:" zo.. weer even een herssenbeschadiging halen" elke dag heen en weer voor 5 min bestraling en dan weer door naar je werk.

De behandelingen vonden plaats in daniël den hoed kliniek.Het kankercentrum van Rotterdam.geloof me..je weet niet wat je ziet als je daar komt.Het ene schrijnende verhaal na het andere en allemaal voor het zelfde daar.Jong..oud...onze leeftijd.. het maakt niet uit.alles is daar.hier wordt je pas met je neus op de feiten gedrukt: "dit is de wereld van kanker".


Liefs,

Bianca